Fabula_NoVa_CrysTalli$

รู้ว่าตนโง่ย่อมมีแววเป็นปราชญ์

โง่แต่อวดฉลาดความเป็นปราชญ์ย่อมอยู่ไกล

     เรามาเป็นคติสอนใจเชียวนะ ในวันนี้ก็จะนำเสนอกลอนที่สอนใจทุกคนนะ รู้มากแสดงให้ผู้อื่นได้รู้ด้วยย่อมเป็นการดี แต่ถ้ารู้น้อยแล้วแสดงตนว่ารู้มาก ผู้อื่นย่อมรู้ผิดๆเช่นเดียวกับเราบอกเขาไป แต่ถ้าโชคร้ายหน่อยเจอผู้รู้อยู่ในกลุ่มที่เราคุยด้วยก็ซวยไป 5555+ ไม่ว่ายังไงก็อยากให้ทุกคนอ่านดู จำไว้ก็ดีนะ ความหมายมันดีมากๆเลยล่ะ กลอนที่จะนำเสนอก็จะเกี่ยวกับคติข้างบนนี้ ความว่า

     อันคนเราทุกวันท่านคงรู้

ทั้งมวลหมู่มากมายหลายปัญหา

ทั้งดีชั่วมั่วปนระคนมา

ลองเสาะหาค้นดูคงรู้ความ

     รู้ รอบขอบเขตสังเกตได้

ว่า เช่นไรเข้าสูตรไม่พูดถาม

ตน รู้ดีกว่าใครในทุกยาม

โง่ งมตามเผ่าพันธุ์สืบกันมา

     มี ความสำนึกตรึกในจิต

แวว น้อยนิดเริ่มฝังอย่ากังขา

เป็น จุดเริ่มเสริมส่งคงเส้นวา

ปราชญ์ ท่านว่าเริ่มเห็นเป็นประเดิม

     โง่ เง่าเต่าตุ่นวุ่นทุกเรื่อง

แต่ เป็นเครื่องชี้ประเด็มเห็นเสริม

อวด อ้างทางโง่เขลาเข้าเพิ่มเติม

ฉลาด เริ่มถอยลดหมดราคา

     ความ ดีเด่นเผ่นหายกระจายหนี

เป็น ผงคลีลอยลับไม่กลับหา

ปราชญ์ ที่ปลอมยอมลี้หนีลับตา

อยู่ เอกาเดียวดายทั้งตายเป็น

      ไกล ความจริงยิ่งหาหน้าอมทุกข์

อยู่ไม่สุขเดือดร้อนไม่ผ่อนเข็น

ไร้เพื่อนฝูงคบหาคราจำเป็น

ทั้งเพื่อนเล่นเพื่อนตายหายหมดเอย....

(ใส่เล่น เพราะมันดูแล้วน่าเบื่อน่ะ)

edit @ 9 Nov 2007 21:34:20 by Crystallis